به گمانم روزگاری این شعر را با خط نستعلیق برای بچه های "فردا" نوشتم، دیری ست که نه خبری از نستعلیق است و نه امیدی به فردا. به یاد آن روزگار شیرین این شعر را دوباره تقدیم می کنم به مریم خادمی، عزیز روزهای شور نوجوانی ام که فراموش نمی شود هیچ گاه، داوود خادمی، طلبه ای که حضورش پیوند مذهب با شور نوجوانی ام بود، شیوا قنبرپورکه نماد و الگوی جسارت شد، سینا قنبرپور که نشان اعتراض و فریاد بود ، نیما قنبرپورکه از او هنر می آموختم و زیبائی، حسین آخوندی که از شادی می گفت و حضورش یادآور انتخاب های جسورانه بود و فرخ آخوندی که بیشتر سکوت می کرد و کمتر چیزی از او می دانستم و یک بار خواستم سوال مهم زندگی ام را از او بپرسم؛ امیدوار بودم او بداند همه این بیهودگی ها و رنج ها از چه روست. آری نام برخی نفرات رزق روحم شده است. سلام بر همگی

ای فردا

می خوانم و می ستایمت پر شور

ای پرده دلفریب رویا رنگ

می بوسمت ای سپیده گلگون

ای فردا ای امید بی نیرنگ

دیریست که من پی تو می پویم

 

هر سو نگاه می کنم آوخ

غرق است در اشک و خون نگاه من

هر گام که پیش می روم برپاست

سرنیزه خونفشان به راه من

وین راه یگانه : راه بی برگشت

 

ره می سپریم همره امید

آگاه زرنج و آشنا با درد

یک مرد اگر به خاک می افتد

برمی خیزد به جای او صد مرد

اینست که کاروان نمی ماند

 

آری زدرون این شب تاریک

ای فردا من سوی تو می رانم

رنج است و درنگ نیست می تازم

مرگ است و شکست نیست می دانم

آبستن فتح ماست این پیکار

 

می دانمت ای سپیده نزدیک

ای چشمه تابناک جان افروز

کز این شب شوم بخت بدفرجام

برمی آیی شکفته و پیروز

وز آمدن تو زندگی خندان

 

می آیی و بر لب تو صد لبخند

می آیی و در دل تو صد امید

می آیی و از فروغ شادیها

تابنده به دامن تو صد خورشید

وزبهر تو بازگشته صد آغوش

 

در سینه گرم توست ای فردا

درمان امیدهای غم فرسود

در دامن پاک توست ای فردا

پایان شکنجه های خون آلود

ای فردا ای امید بی نیرنگ...

 

ه.ا. سایه

به واقع در بخش اعظم قرن ما، فضاهای شهری به طور منظم چنان طراحی و ساماندهی شده اند که عدم وقوع برخوردها و رویاروییها در آنها تضمین شود. نشان بارز شهرسازی قرن نوزدهم بلوار بود،‌ رسانه ای برای گردآوردن مواد و نیروهای انسانی انفجاری، بلوارها نوعی صحنه نخستین جدید به وجود آوردند: فضایی که در آن می توانستند در متن محیطی عمومی رابطه ای خصوصی داشته باشند، وجه مشخه شهرسازی قرن بیستم نیز بزرگراه بوده است، وسیله ای برای جداسازی و پراکنده ساختن همان مواد و نیروها.

تجربه مدرنیته، مارشال برمن، مراد فرهاد پور                                                                                                                                                                               

"من چمدان قاتل هائی را که چمدان کس دیگری را دزدیده بودند بلند کردم و به این کارم افتخار می کردم و هیچ نمی فهمیدم که چقدر این فخر من حقیر و بی شان است.

در سالهای بعدی پی بردم که بسیار اندکند آن چیزهائی که بتوانند جایگزین شرف از دست رفته، اخلاق آسیب دیده شوند."

روح پراگ/ ایوان کلیما/ خشایار دیهیمی

باید از آقای کلیما پرسید پس تکلیف رابین هود چی می شه؟ تکلیف کمک به فقرا؟ یعنی همش کشک بود؟ همه اون عشق ها، آرزوها، زمزمه ها؟

گه به این شرف از دست رفته و اخلاق آسیب دیده